2017-10-14

Պարզապես




Պարզապես դու անտարբեր ես,
Անհաղորդ իմ սիրո հանդեպ,
Պարզապես քեզ համար
Ես մեկն եմ հազարներից,
Իսկ դու միակն ես ինձ համար...

Պարզապես սիրտս ցավում է,
Երբ կողքիս չես, բայց կարող էիր.
Պարզապես աշխարհն այս
Անգույն է առանց քեզ հիմա,
Չէ՞ որ գույները քեզ տվեցի բոլոր...

Պարզապես մոռացել ես ինձ,
Ու սին է հույս փայփայել, որ
Պարզապես կգաս մի օր,
Եվ կմոռանաս անգամ հիշել,
Չէ՞ որ ես չկամ էլ քեզ համար...

Պարզապես չես էլ իմանա,
Թե որքա՛ն է ցավում հոգիս,
Պարզապես չես հասկանա
Անպատասխան սիրո ցավը,
Քանի դեռ չես սիրել...

Պարզապես անցյալ դարձրիր
Ամենն ու փակեցիր մի էջ.
Պարզապես մոռացար,
Որ նույն կերպ չեմ կարող ես.
Պարզապես...

2017-10-06

Առանց քեզ




Ես քեզ հետ ճախրել էի ուզում,
Բայց ճախրանքից առաջ
Դու մենակ թողեցիր ինձ,
Ու թևերս քեզ հետ տարար...
Ես քեզ հետ էի ուզում կիսել
Երջանկության ու սիրո
Ակնթարթները կյանքիս,
Բայց դու հեռանալ կամեցար,
Եվ երջանկությունն իմ սրտի
Դու քեզ հետ հեռուներ տարար...
Ես քեզ սիրտս նվիրեցի,
Սերս քեզ միայն տվեցի
Ու միայն քեզ վստահեցի,
Բայց սիրտս քեզ հետ տարար
Ու ինձ հեռու վանեցիր...
Ես սխալվեցի, երբ քեզ
Սեր կոչեցի, ու ամենը
Քեզ տվեցի, իսկ դու ամենը
Քեզ հետ տարար..
Հիմա դատարկ է հոգիս.
Առանց քեզ գույներ չկան,
Չկա ջերմություն առանց քեզ,
Երջանկություն ու ժպիտ,
Առանց քեզ ոչինչ չկա,
Անգամ սրտի տրոփյուն...

2017-09-17

ՀԱՆԴԻՊՈւՄ


ՀԱՆԴԻՊՈւՄ


Պատմվածքի հիմքում իրական պատմություն է: 
Շնորհակալություն գլխավոր հերոսին՝ իր կյանքի 
պատմությունն ինձ ներկայացնելու համար : 

Յուրաքանչյուր կիրակի մայրս իր ընտանիքով այցելում էր մեզ: Կիրակի մեր տանն էին հավաքվում պապիկիս ու տատիկիս չորս երեխաներն իրենց ընտանիքներով, և ես, տան ամենափոքրը լինելով, մշտապես նրանց ուշադրության կենտրոնում էի. վայելում էի նրանց սերն իմ հանդեպ: Ապրել, դաստիարակվել եմ ուշադրության և սիրո շրջապատում, բայց պակասում էր հորս սերն ու ուշադրությունը:
Հայրս հազվադեպ էր այցելում ինձ, հիմնականում գնում էինք ման գալու: Վերջին այցելությունը 1965 թվականին էր, որից հետո նա իր նոր ընտանիքով տեղափոխվեց Տաշքենդ, և իմ ու հորս միջև եղած թույլ կապն էլ վերջնական կտրվեց: Մայրս, տատիկս, պապիկս և բոլոր բարեկամներս խրատում էին ինձ` ասելով, որ պետք է անպայման կապ հաստատեմ հորս հետ: Հիշում եմ տատիս խոսքերը՝ չէ՞ որ նա քո հայրն է, ի՞նչ անենք, որ մայրդ ու հայրդ չեն հասկացել իրար, դու պետք է գոնե  կապի մեջ լինես, քո ծնողն է, քո հայրն է, դու տղա ես… Նրանց նպատակն էր, որ հորիցս չնեղանամ, չվիրավորվեմ, սակայն նրանք չէին տեսնում իմ հոգին, չէին տեսնում այնտեղ կուտակված կարոտը, որ խեղդում էր ինձ: Ես սկսում էի ատել այդ կարոտը, բայց շարունակում էի կարոտել և հոգու խորքում սպասել գոնե ողջույնով նամակի, թեպետ արտաքուստ ցույց չէի տալիս:
Հաճախ էի հիշում հորս հետ անցկացրած օրերը ու հասկանում. հուշերն անգին են դառնում, երբ գիտակցում ես, որ անցած ակնթարթներն այլևս երբեք չեն կրկնվի: Ես փայում ու փայփայում էի այդ հուշերը հատկապես որ փոստատարն այդպես էլ նամակ չէր բերում: Սպասված նամակը եկավ միայն Տաշքենդ տեղափոխվելուց չորս տարի անց՝ 1969 թվին: Նամակում մի քանի տող էր միայն.
«Բարև Արման ջան: Գրի´ր` ինչպե’ս ես և ի’նչ ես ցանկանում, որ ես քեզ համար գնեմ և ուղարկեմ»…Վերջում ավելացված էր՝ «եթե չպատասխանես, ապա սա կլինի իմ վերջին նամակը»:
Տարիներ շարունակ սպասված նամակից հիասթափված էի և մասնակից չէի  տատիկիս ու պապիկիս այն ուրախությունը, որ համակել էր նրանց հորս նամակը ստանալուց հետո: Նրանք ինձ ոգևորում էին, որ նամակին պատասխանեմ: «Տե´ս, հայրդ ուզում է քեզ հետ կապ պահել, անպայման գրի´ր»,- խորհուրդ էին տալիս նրանք, սակայն ինձ հատկապես մտահոգում էր վերջին տողը` «եթե չպատասխանես, ապա սա կլինի իմ վերջին նամակը»: Ի՞նչ էին նշանակում այս խոսքերը: Այնուամենայնիվ վերցրի գիրչը, բայց գրեցի նամակի միակ ու վերջին բառը՝ բարև…
Գրիչը վայր դրեցի ու ակամա աչքս ընկավ նամակի ծրարին. աչքերիս մի պահ չհավատացի, կամ գուցե չէի ուզում հավատալ, բայց ծրարի վրա հետադարձ հասցեի տողում միայն Տաշքենդ քաղաքն էր գրված` ո´չ փողոց, ո´չ տուն, ո´չ էլ հեռախոսահամար:  Նամակի ծրարը ձեռքիս` վազեցի տատիկիս մոտ. գուցե ե՞ս էի սխալվում և հասցեն այլ տեղ պետք է գրված լիներ: Ավա՜ղ պատանի միտքս չէր սխալվել, եթե անգամ նամակ գրեի այն տեղ չէր հասնելու: «Բարևի» թուղթը մի կողմ նետեցի՝ ամբողջովին ճմրթելով:
 «Իսկ եթե հանկարծ նամակն ինձ չհասներ, կամ մորական տատս ու պապս ինձ չտային այդ նամակը, ուրեմն հայրս այդպես հեշտ կարող էր խզե՞լ կապը»: Կարոտի և միևնույն ժամանակ զայրույթի զգացողությունը տակնուվրա էր անում հոգիս ու հստակ որոշում կայացրի. չգրել ու այդպես էլ ոչ մի նամակ չգրեցի, թեև որքա՜ն էի սպասում այդ նամակին:
Ասում են՝ հույսն ամենավերջինն է մեռնում, և հենց այդ հույսով սպասելիս ծնվում է սպասումը, ու սկսում ես անհույս սպասել: Խառնվում են սպասումն ու հույսը` բերելով հիասթափություն ու ցավ, և այդժամ գիտակցում ես՝ սպասելիքներդ գուցե չիրականան, իսկ անսպասելին միշտ կողքիդ է...
Տատս ու պապս շարունակում էին հորդորել, որ նամակը կուղարկեն ծանոթների օգնությամբ, բայց ես որոշել էի. որոշել էի չգրել և վերջ, ավելին՝ մոտս նոր միտք ծնվեց` հրաժարվել հայրական ազգանունից ու փոխել մորական պապի ազգանունով:
1979 թվականին իմ նախաձեռնությամբ փոխել էի ազգանունս ու դարձել Թադևոսյան: Շատ բան էր փոխվել կյանքումս. արդեն Երևանի պետական համալսարանի երկրորդ կուրսի ուսանող էի: Այդ տարիներին ամառային արձակուրդներին յուրաքանչյուր բուհ կազմավորում էր շինջոկատներ և ուղարկում հսկայածավալ Խորհրդային միության տարբեր անկյուններ՝ շինարարական աշխատանքների համար: Պետական համալսարանի շինջոկատը այդ տարի պետք է մեկներ ԽՍՀՄ ամենափակ գոտիներից մեկը՝ Մագադան: Սա այն վայրն էր, որ ոչ բոլորը կարող էին տոմս գնել ու մեկնել այդ մարզ: Ցանկությունը մեծ էր անդամագրվել շինջկատին, իհարկե այդ ցանկությունը բխում էր մի քանի նպատակից. առաջին՝ հնարավորություն էր ինքնուրույն հաղթահարել կյանքի փորձությունները, երկրորդ` լինել Մագադանի մարզում, որտեղ դժվար թե այլ առիթ լիներ այցելելու և երրորդ, որն առավել կարևոր էր, մտադրվել էի մինչ Երևան ժամանելը այնտեղից մեկնել Տաշքենդ, տասներկու տարի անց հանդիպել հորս ու ստանալ մի շարք հարցերի պատասխաններ, որ այդպես էլ չէի ստացել: Բաժանության վերաբերյալ լսել էի մայրական կողմի տեսակետը, սակայն առավել անաչառ լինելու համար ուզում էի հորս էլ լսել, նորից հանդիպել նրան, հատկապես, երբ հիշողությանս մեջ նրա պատկերը դեռ ութ-ինը տարեկան երեխայի աչքերով տեսած պատկերն էր, իսկ հիմա ես չափահաս էի, հասուն մարդ…
Դեռ ժամանակ կար Մագադան մեկնել պատրաստվելու համար, սակայն պետք է պատրաստ լինեի նաև հորս տեսնելու, ու փորձեցի մինչ մեկնելս այցելել հրաքրոջս, ճշտել հորս բնակության հասցեն: Հորաքույս իր լուրջ դերակատարությունն էր ունեցել ծնողներիս բաժանման հարցում, այդ իսկ պատճառով մորս իմ  գործողությունների մասնակից չէի ուզում դարձնել, որպեսզի նորից չվշտացնեմ նրան: Հորաքրոջս հետ որևէ կապ մինչ այդ չկար, չգիտեի ոչ տան հասցե, ոչ հեռախոսահամար: Առանց այս ու այն կողմ ընկնելու գնացի միլիցիայի բաժին, ներկայացրեցի իրավիճակը և կարճ ժամանակ անց արդեն ունեի և´ հասցե, և´ հեռախոսահամար: Նույն օրն էլ գնացի նշված հասցեով, որտեղ բնակվում էին հորաքույրս, հորաքրոջս ամուսինը և նրանց երկու տղաները:
Ի զարմանս ինձ`  դիմավորեցին ջերմությամբ և մի փոքր էլ կշտամբանքով, թե ինչո՛ւ այսքան ժամանակ չեմ այցելել և չեմ փորձել կապ հաստատել նրանց հետ: Իմանալով իմ բուն  նպատակի մասին, որ ուզում եմ հորս հասցեն գտնել՝ հորաքույս առաջինը պատասխանեց ասելով, որ չգիտեն: Հիմնականում խոսում էր հորաքույրս, պատմում տարբեր պատմություններ հորս մասին:
-Ա՛յ Արման  ջան, դու չես էլ իմանում` ի՛նչ պատմություններ էր եղել, մինչև Ռոման գնաց Տաշքենդ,- հերթական պատմությունը սկսեց հորաքույրս, - դեռ Երևանում տանը կռիվ էր եղել. դե բոլորի տանն էլ լինում է, - ասես արդարանում էր հորաքույրս,- ու էդ նոր կնոջ եղբայրը, անունն էլ չեմ ուզում հիշել հա՜, դանակով  խփել էր Ռոմայիս:
Այդ պատմությունից ես իսկապես տեղյակ չէի, բայց գլխումս հերթական միտքը ծնվեց, գուցե նոր կնոջ ընտանիքի միջոցով կարողանամ գտնել հորս հասցեն, չնայած ներքին վստահություն կար, որ հորաքույրս գիտեր, բայց չի ուզում ասել:
-Իսկ գուցե նրա հասցեն լինի, կամ որտե՞ղ գտնեմ հորս նոր կնոջ եղբորը, - անկեղծորեն հարցրի ես և միայն բացասական պատասխան ստանալուց հետո համոզվեցի, որ անիմաստ էր: Հորաքույրս ոչ մի կերպ չէր ուզում, որ ես կապ հաստատեմ հորս հետ: Հորաքրոջս պատմությունները բավական երկարեցին, սկսեցինք նայել լուսանկարները, ուղարկված-ստացված նամակները ու հանկարծ հորս ու նրա նոր ընտանիքի լուսանկարներից մեկի վրա հեռախոսահամար նկատեցի: Չնկատելու տվեցի, բայց մտքումս անընդմեջ կրկնում էի, որպեսզի հանկարծ չմոռանամ: Արագ հրաժեշտ տվեցի ու դուրս եկա տանից: Առաջին պատահած հեռախոսով զանգեցի մտապահածս հեռախոսահամարով: Պատասխանեցին.  ենթադրությունս ճիշտ էր, հեռախոսահամարը հորս երկրորդ կնոջ եղբոր տան հեռախոսահամարն էր: Ներկայացա, ասեցի իմ խնդրանքը: Խոսափողի մյուս կողմում գտնվող տղամարդու ձայնը շփոթմունք և զարմանք էր արտահայտում, բայց միևնույն ժամանակ խուսափողական պատասխաններ էին հնչում հարցերիս: Խնդրողի կարգավիճակից դուրս եկա ու սպառնագին պահանջեցի, որ մինչև վաղը ժամը վեցը ճշտի հասցեն, ես կզանգահարեմ ու կգրանցեմ հորս հասցեն: Առանց այլ պատասխանի սպասելու` կախեցի խոսափողն ու դուրս եկա հեռախոսախցից: Երկնքում մութ ամպեր էին կուտակվել, և երկինքն ասես արտացոլում էր իմ հոգու փոթորկային պատկերը: Նայեցի վեր, խորը շունչ քաշեցի. «Անձրևից հետո անպայման արև կլինի», - ինքս ինձ ասացի ես ու քայլերս ուղղեցի տուն:
Հաջորդ օրը, մինչև պայմանավորված ժամը, հեռագիր ստացա, որ հստակ նշված ժամին ներկայանամ գլխավոր փոստատուն՝ հորս հետ հեռախոսազրույցի: Իհարկե սպասելի էր, որ հորս կտեղեկացեն իմ մասին, բայց արձագանքն ինձ համար անսպասելի էր: Նշված ժամից բավական շուտ արդեն փոստատանն էի, հուզմունք զսպելու համար սկսեցի արագ այս ու այն կողմ քայլել, մինչև որ կանչեցին խոսափողի մոտ: Չգիտեի ինչպես սկսել խոսակցությունը և ինչից, բայց հեռախոսի մյուս ծայրից ասես լսեցի իմ ձայնը.
-Բարև, Արմա՛ն:
Այնպիսի բարև, կարծես երեկ էինք հրաժեշտ տվել: Մի պահ շփոթվեցի, ու ես էլ բարևեցի.
-Բարև, Ռոմա: Ես մեկնելու եմ Մագադան, որից հետո ուզում եմ այցելել Տաշքենդ` քեզ հանդիպելու:
-Ի՞նչ կարիք կա նեղություն քաշելու,- լսվեց պատասխանը, իսկ ես սառը ցնցուղի տակ կանգնելուց հետո շունչը կտրվող մարդու  պես սկսեցի հևալ, ու մարմինս պատվեց դողով:
-Նեղություն չէ, ես ուզում եմ տեսնել քեզ, - պնդեցի ես:
Տիրեց լռություն, որ մի ողջ հավերժություն թվաց:
-Դե գուցե ե՞ս գամ Երևան, - լռությունը խախտեց հայրս,- դու նեղություն մի՛ քաշիր, -նորից կրկնեց նա:
-Նեղություն, չէ,- կրկնեցի,- ու ես որոշել եմ…
Հերթական լռությունը ավելի կարճ տևեց:
-Եթե հանդիենք, ինչպե՞ս ենք ճանաչելու միմյանց, - հարցրեց հայրս:
-Ես անպայման կճանաչեմ, -  հուզմունքից դողացող ձայնս մի կերպ զսպելով` խոսեցի ես, - մայրս ասում է, որ քեզ շատ նման եմ, այնպես որ մարդկանց մեջ ինձ կփնտրեմ:
-Լավ, կտեսնվենք, ցտեսություն:
Երբ խոսափողը կախեցի, միայն այդ պահին նկատեցի, որ խոսելիս ծնկի եմ իջել, իսկ աչքերս թաց են: Հոգումս արթնացել էր խորը թաքցված կարոտը ու ստիպել լալ ինչպես այն տասնմեկյա պատանին, որ այդպես էլ նամակ չգրեց, իսկ հետո երկար ժամանակ լուռ լալիս էր քնելուց առաջ: Ես չէի ուզում, որ հարազատներս տեսնեն իմ ցավը, ես նրանց աչքում ուժեղ դեռահաս էի, որ կարող է հաղթահարել կյանքի խոչընդոտները, բայց ուժեղները նույնպես լալիս են, պարզապես նրանց արցունքները ոչ ոք չի տեսնում, հաճախ նրանք լալիս են հոգով, իսկ հոգին գրեթե ոչ ոք չի տեսնում…
Հաշված օրեր անց ստացա հեռագիր, թե նշված օրը օդանավակայանում դիմավորեմ հորս: Վերջապես եկավ երկար սպասված օրը: Դժվար է նկարագրել իմ հոգեվիճակը՝ լարված, անհանգիստ և անորոշ: Վերցրեցի  ծնողներիս ամուսնալուծության բոլոր փաստաթղթերն ու մենակ ուղևորվեցի օդանավակայան:
Անհանգիստ ու լարված րոպեներ, որի ընթացքում ամբոխի մեջ փնտրում էի հորս: Հեռվից նկատեցի ու գնացի ընդառաջ: Ակնկալիքներս երկար բաժանումից հետո առաջին հանդիպումից շա՜տ ավելին էին: Սպասում էի բուռն գրկախառնություն, սակայն միայն սառը ձեռքսեղմով ողջույն եղավ: Առաջարկեց գնալ իր սիրելի ռեստորաններից մեկը, հաց ուտել ու զրուցել, քանի որ ինչպես նշեց ինքը, քիչ ժամանակ ունի. երեկոյան նորից մեկնելու է Տաշքենդ:
Հորս սիրելի ռեստորաններից էր Արարատ ռեստորանը: Ուղևորվեցինք ռեստորան, ճանապարհին գրեթե բառ չփոխանակեցինք: Զարմանում ու զայրանում էի, ինչպես կարելի է նման սառը վերաբերմունք ցույց տալ, չէ՞ որ ես նրա որդին եմ: Երբ տեղ հասանք, հայրս ուտելիք պատվիրեց ու մի շիշ իր սիրելի կոնյակից: Սկզբում հետաքրքրվում էր ընդհանուր բարեկամներով, ես էլ իր նոր ընտանքից հարցրեցի: Ամեն կերպ փորձում էի հարցեր տալ բաժանության մանրամասնությունների մասին ու վերջապես կարողացա զրույցը տանել այդ ուղղությամբ: Նա ոչ մի բան չհերքեց.
-Ամեն ինչ այնպես է, ինչպես քեզ ասել են, - ուղիղ աչքերիս մեջ նայելով հաստատեց հայրս, - ու պատասխան հարցը չուշացավ. –ինչո՞ւ ես ազգանունդ փոխել:
 Ես նշեցի, որ Մանուկյաններից որպես զավակ ոչ մի ուշադրության չեմ արժանացել: Ինձ դաստիարակել, մեծացրել են Թադևոսյանները, այդ պատճառով էլ փոխել եմ:
Հետո հետաքրքրվեց ուսմանս հաջողություններով, նշեց որ ավելի լավ կլիներ Պոլիտեխնիկական ինստիտուտ ընդունվեի: Ինչպե՞ս կարողացավ նման բան ասել, չէ որ իմ հայրը մինչ այսօր ոչ մի անգամ չի հետաքրքվել ինձանով, իսկ հիմա ասես մեղադրում էր:
Ես պատասխանեցի, որ համալսարան ընդունվելն իմ որոշումն էր:
Հայրս հերթական բաժակը բարձրացրեց.
- Արման ջա՛ն, ի՛նչ ասեմ,- վերջին անգամ հրաժեշտ տվող մարդու ձայնով սկսեց հայրս,- այսքան տարի է անցել,  ու դու  ապրել ես քո ձևով, ես՝ իմ, ես քեզ  ինչպես համարեմ  զավակ, դու էլ ինձ հայր: Լավ կլինի ես իմ ճանապարհով գնամ, դու էլ քո…
Վերջին բառերը չկարողացա ընկալել: Ամեն ինչ կարելի էր սպասել, բայց նման շրջադարձն անսպասելի էր ու անչափ ցավոտ: Մի պահ աշխարհը կարծես կանգ առավ: Աչքերիս առջև սևացավ, ականջներումս այնպիսի խշշոց բաձրացավ, որ քիչ մնաց խլանայի, սակայն մի քանի վայրկյանից կարողացա ուժերս հավաքել ու կոնյակով լի բաժակը բարձրացրեցի:
-Առ այսօր ես քեզ  հայր էի ճանաչում, - հանդարտ սկսեցի ես,- ու ես հույս էի փայփայում, որ մենք հետագայում ևս կլինենք հայր ու որդի, բայց հենց այս պահից դու որպես հայր մեռար ինձ համար…
Հայրս փորձեց ընդհատել, բայց ես առավել բարձր ձայնով լռեցրի նրան:
Արագ հավաքեցի բոլոր փաստաթղթերը, կանչեցի մատուցողին, վճարեցի ու քայլեցի դեպի դուռը: Կյանքում չկա ավելի մեծ հիասթափություն, քան սպասումից ծնված հիասթափությունը, որին հետո ավելանում հետևյալ միտքը` ամեն ինչ իզուր էր...
Դուռն այդքան էլ հեռու չէր, բայց ես դանդաղ էի քայլում, վերջին պահին սպասելով, որ հայրս անունս կկանչի: Ասածս խոսքերը քարի պես սրտիս վրա բեռ էին դարձել ու եթե հիմա կանչեր, կշրջվեի, ներողություն կխնդրեի: Ավա՜ղ, նա այդպես էլ անունս չկանչեց: Դուրս եկա ռեստորանից ու անշտապ քայլերս ուղղեցի Հրազդանի կիրճ: Կոկորդումս սառել էր ճիչը, իսկ հոգումս՝ եռում վիշտը: Ուզում էի գոռալ որքան ուժ ունեի, բայց մի բան խեղդում էր: Ցավն ու վիրավորանքը շնչահեղձ էին անում ինձ: Շուրջս նույնպես տխրություն էր համակել, անցորդների դեմքից չքացել էր ժպիտը, արևը կորել էր ամպերի հետևում, քաղաքը մոխրագույն շղարշով պատվել, չքացել էին գույները, իսկ ծաղիկները թոշնել էին ասես. աշխարհը հոգուս արտացոլանքն էր դարձել...
Մի քանի ժամ շարունակ քայլում էի ու վերլուծում հորս հետ վերջին հանդիպման ամեն վայրկյանը: Շատ բան կտայի, որ այդ ամենը երազ լիներ, բայց դաժան իրականությունը ցավեցնում էր հոգիս ու հիշեցնում, որ արթուն եմ: Շատ բան կտայի, որ փոխեի հանդիպման վայրկյանների ընթացքը, առավել ևս, եթե իմանայի, որ այս հանդիպումը վերջինն էր լինելու: Հանկարծ հիշեցի տանից ինձ հետ բերած փաստաթղթերի մասին: Բոլորը պատռեցի ու մանր կտորները, հանձնեցի Հրազդանի ալիքներին: Հոգումս մի ողջ աշխարհ էր կործանվել: Առավել մեծ ցավ էր պատճառում այն միտքը, որ կործանված աշխարհը, որ հայրական էի կոչում, այլևս երբեք չէր վերականգնվելու, այլ մնալու էր ավերակ ու ժամանակի ընթացքում պատվելու էր փոշու հաստ շերտով: Գուցե ժամանակը կարողանար մեղմել ցավը, բթացնել զգացողություններն ու ապրումները, սակայն այդ ավերակները կյանքում հիշեցնելու էին կործանված սպասումների, հույսերի ու երազանքների աշխարհի մասին:
2013 թվականին` շուրջ երեսուն տարի անց,  գտա իմ եղբորն ու քրոջս, որ ծնվել էին հորս երկրորդ ընտանիքում: Երբ հետաքրքրվեցի` արդյո՞ք նրանք տեղյակ էին իմ ու հորս հանդիպման մասին, ասացին՝ այո՛, տեղյակ են: Երբ Երևանից ուղևորվող ինքնաթիռը վայրէջք է կատարում Տաշքենդի օդանավակայանում, ուղևորներց մեկին սրտի կաթվածով տեղափոխում են հիվանդանոց: Այդ ուղևորը հայրս էր… Քույրս պատմում էր, որ հայրս ապաքինվելուց հետո շատ էր փոխվել. հաճախ էր փակվում սենյակում, գրեթե ոչ մեկի հետ չէր շփվում:
-Թեպետ չգիտեինք` ի՛նչ է կատարվել Երևանում, սակայն հասկանում էինք, որ որդու հետ հանդիպումը հաջող չէր անցել, - պատմում էր քույրս:
Երբ լսեցի այս խոսքերը, նորից հիշեցի հորս հետ հանդիպման օրը: Ես ամիսներ շարունակ տուն մտնելուն պես փակվում էի իմ սենյակում, գրեթե ոչ մեկի հետ չէի  շփվում: Հիշում եմ` ինչպես այդ օրը կեսգիշերն անց հասա տուն: Բոլորն անհամբեր ինձ էին սպասում, բայց ոչ մի բառ չասելով` մտա իմ սենյակ, երեսս սեղմեցի բարձին, որ լացիս ձայնը ոչ մեկ չլսի: Երբեք չեմ մոռանա մորս թախծոտ աչքերը, երբ տեսավ ինձ ու երբ ծածկում էի սենյակիս դուռը, նրա ձայնը հասավ ականջիս: Բառեր, որ ստիպեցին վերջնականապես վերադառնալ իրականություն:
-Երևի հոր հետ հանդիպումը հաջող չի անցել…


2017-08-26

Գուցե

Գուցե կարողանամ աչքերս փակել,
Քեզ չտեսնել, հայացքդ չտեսնել,
Որ չմատնեմ հանկարծ սերս մեծ:
Գուցե կարողանամ լռեցնել լեզուս,
Որ անունդ հանկարծ չտա բարձրաձայն,
Որ չլսեմ ու չկրկնեմ անունդ նորից:
Գուցե կարողանամ սրտիս տրոփյունը
Խլացնել ամբոխի աղմուկի մեջ մնալով,
Որ ինքս էլ չզգամ՝ ինչպես է բախախում
Ամեն անգամ, երբ քեզ եմ տեսնում նորեն…
Բայց ինչպե՞ս, ասա՛ ինչպե՞ս վարվեմ,
Ինչպե՞ս հոգիս փակեմ վանդակում,
Որ ամեն րոպե չսավառնի դեպի քեզ,
Որ միտքս իր հետ քեզ մոտ չբերի,
Ինչպե՞ս հոգիս քեզնից հեռու պահեմ,
Երբ` ասես հոգիս ես 
դու 

                                                                  Արմ Մխեյան



2017-08-17

Իմ սեր



Քեզ եմ վստահել իմ սրտի գաղտնիքը միայն,
Քո սիրով ապրել եմ ու թաքուն պահել ամենից,
Քանզի սիրել եմ՝ չսպասելով պատասխանի,
Բայց հիմա մեծ կարոտ կա իմ հոգում՝
Գեթ մեկ վայրկյան քեզ տեսնելու կարոտ…

Քեզ սիրում եմ ու տալիս եմ սերն անսահման,
Քո սերն է կյանք տալիս ու լուսավորում
ուղիս,
Քեզ սիրելով է հոգիս ջերմությամբ լցվում,
Բայց մի մեծ կարոտ կա իմ սրտում՝
Քեզ սիրելու թույլտվության…
 
Միայն թույլ տուր, սիրելիս, քեզ սիրել նորից,
Թեպետ անպատասխան. մի՛ վանիր ինձ,
Միայն մի թող ինձ միայնակ ու քեզնից հեռու,
Դո՛ւ ես կյանքն իմ այս աշխարհում,
Քեզ սիրելով է բաբախում սիրտն իմ... 

2017-08-15

Կոտրված խաղալիքը


Մի կերպ կարողացա հաղթահարել դռան դիմաց գոյացած ձյան ու սառույցի կույտը և մոտենալ դռանը: Բակում անտանելի ծխի հոտ էր տարածված, ու երբ հայտնվեցի դռան մոտ, միայն այդ պահին նկատեցի. դռանը կից նեղ պատուհանման անցքից դուրս էր ցցված վառարանի ծխատարը, և ծուխն ուղիղ դռան կողմն էր գալիս, իսկ մի մասն էլ կիսաջարդված ապակուց նորից ներս լցվում: Տանն ավելի հեղձուցիչ օդ էր: Հենց դռան մոտ՝ միջանցք հիշեցնող նեղ հատվածում վառվում էր տունը ջեռուցող միակ վառարանը: Վառվող աթարի ու խոնավության հոտին միացել էր վառարանի վրա դրված տապակայում գրեթե կիսավառված մակարոնի հոտը: Վառարանի կողքն էին հավաքվել տան չորս փոքրիկները ու անմիջապես թավայի միջից ձեռքով վերցնում էին մակարոնի կիսավառ ձողիկներն ու խրթխրթացնելով ծամում: Նման անսպասելի տեսարանից ապշած չգիտեի ինչ անել:
-Ձեթը պրծելա, - բացատրեց կորացած մեջքով բավական ծեր երևացող, բայց հազիվ վաթսունին մոտ կինը, - ասի մի բան սարքեմ ծամեն, մինչև մերը գա:
Ապա առաջարկեց մյուս սենյակ գնալ: Հյուրասենյակը, որ միաժամանակ նաև ննջարան էր, ոչնչով չէր տարբերվում միջանքից: Երեխաներից մեծը, որ հազիվ ինը- տաս տարեկան լիներ, չգիտես որտեղից հինգ-վեց կոնֆետ գտավ ու մեկնեց ինձ: Չգիտեի՝ արդյո՞ք ճիշտ կլիներ վերցնել, թե մերժել. այնուամենայնիվ վերցրի ու աննկատ դրեցի կիսաթեք փոքրիկ սեղանի անկյունում:
Մեծը, որ կոնֆետ էր հյուրասիրել, առաջարկեց դուրս գալ ու գնալ իր փոքրիկ տնակը: Անմիջապես համաձայնվեցի ու հապճեպ դուրս եկա հյուղակից՝ դռան մոտ սառույցի կույտի վրայով մի կերպ ցատկելով: Տանից ոչ հեռու՝ մեքենայի մետաղյա կմախք էր դրված, որ գրեթե բոլոր կողմերից ծածկված էր կարկատած կտորներով ու ցելոֆանով:
-Ամառը էստեղ եմ ճաշ սարքում, հիմա էլ գրքերս եմ պահում, - բացատրեց նա:
-Ինչու՞ տանը չես պահում գրքերդ, էստեղ կփչանան, համ էլ ցուրտ է:
-Փոքր ախպերս վառումա, որ տաքանա, - աձյալը մի կողմ տանելով բացատրեց նա:
Մի անկյունում խաղալիքներ էին թափված, իսկ մյուս կողմում շարքով դասավորված էին գրքերը, տետրերը, կիսամաշ ու պատռված պայուսակը:
Ամեն ինչ կոկիկ դասավորված էր, բացի խաղալիքներից, որոնց մեծ մասը կոտրված էին:
-Ինչո՞ւ սրանք էլ չես հավաքում, կամ նորոգում, տես կարող ենք սա կպցնել, - ցույց տվեցի ես:
-Ես շուտվանից խաղալիքներով չեմ խաղում...

2017-07-20

Չեմ հավատում



Չեմ հավատում այլևս քեզ,
Բայց ներում եմ ամեն անգամ,
Ու հիմա էլ՝ բաժանման պահին,
Ասում եմ՝ ներում եմ, թեպետ
Չի հնչում՝ ներողություն....
Չեմ հավատում այլևս քեզ,
Չի մնացել վստահության ոչ մի
Գեթ նշույլ անգամ հիմա,
Բայց բաժանման պահին այս.
Սիրելով ասում եմ՝ հաջողություն …
Արմ Մխեյան

2017-06-28

Լոռին լուսանկարներով


Հայոց աշխարհի չնաշխարհիկ անկյուններից մեկը՝ Լոռին:























2017-04-08

Հիմա դու չկաս



Անցյալում են օրերն այն
Ու մնացել հուշերում միայն,
Երբ միասին քայլում էինք
Ոլոր ճամփեքին այն...

Չենք գրկում միմյանց արդեն,
Այլ ժպտում ենք հեռվից,
Ինչպես ծանոթներ միայն.
Օտար ենք արդեն...

Հիմա դու չկաս, ու չեմ գրկում քեզ,
Եվ կարոտ է հոգիս քո համբույրին.
Հիշի՛ր, սիրելիս, ես սիրում եմ քեզ
Անգամ հիմա, երբ օտար եմ քեզ ես...


Անցորդներ ենք պարզապես
Ու չի եղել ոչինչ ասես,
Անցյալն է մեր կորսված
Մոռացված հուշերի պես...

Մոլոր է հոգիս առանց քեզ,
Դու չկաս, որ ինձ գրկես
Այլ հիշողություններ միայն՝
Սիրո, կարոտի ու ջերմության...

Հիմա դու չկաս, ու չեմ տեսնում քեզ,
Եվ կարոտ է հոգիս քո մեկ ժպիտին,
Ավա՜ղ, մոռացել ես, որ սիրում եմ քեզ.
Անգամ հիմա, երբ դու ինձ մոռացել ես...


Արմեն Մխեյան
2016թ, Երևան

2017-01-07

Ինչպես չհիասթափվել



Թվում է՝ մարդկային հարաբերություններում պետք է ամեն ինչ լինի շատ ավելի պարզ ու հասկանալի, քանզի մարդիկ բանական էակներ են և կարողանում են իրենց զգացմունքներն ու զգացողությունները, ցավն ու երջանկությունն արտահայտել բառերով, սակայն ամեն ինչ շատ ավելի բարդ է, քան կարելի է պատկերացնել: Հիասթափությունը, վիրավորանքն, անտարբերությունն ու չգնահատված լինելը, ինքնաիրականացման ուղում առկա այլ խոչընդոտները իսկական փորձություններ են, որ հաճախ հայտնվում են առօրյայում: 
Այստեղ առանձնացրել եմ հիմնական այն խորհուրդները, որոնք կհեշտացնեն յուրաքանչյուրի կյանքը և թույլ կտան խուսափել հիասթափություններից:


1. Դիմացինին ընդունեք այնպիսին, ինչպիսին նա կա:
Մարդիկ իդեալական չեն, շատ դեպքերում նրանք նույնպես կարող են սխալվել կամ թերանալ: Հիշե´ք, դուք նույնպես կարող եք սխալվել, անգամ այն դեպքում, երբ միանշանակ վստահ եք ձեր ճիշտ լինելու հարցում: Ճշմարտությունը մեկն է, սակայն նրան տանող արահետները տարբեր են, առավել ևս երբ այդ ճշմարտությանը յուրաքանչյուրը նայում է այլ տեսանկյունից և տարբեր հայացքներով:

2. Խուսափեք  ձևավորել և ունենալ սպասումներ ու ակնկալիքներ:
Սպասումը հիասթափության ամենահիմնական պատճառն է: Հաճախ դիմացինը չգիտի, թե ինչ ես ակնկալում նրանից,  իսկ եթե սպասելիքներն ամեն դեպքում առկա են (հաճախ նաև անխուսափելի), ապա անհրաժեշտ է բարձրաձայնել դրանց մասին, լինել անկեղծ:

3. Մի գերագնահատեք և վերագրեք արժանիքներ, որոնք գուցեև չկան:
Սպասումների առաջացման պատճառներից հիմնականը, դիմացինին այնպիսի արժանիքների վերագրումն է, որոնք չկան, և նա դրանում որևէ մեղավորություն չունի: Յուրաքանչյուրս անհատականություններ ենք, և եթե ձեզ մոտ առկա է այս կամ այն արժանիքը, ապա դա դեռ բավարար պայման չէ, որ ձեր շրջապատում առկա մարդկանցից պահանջեք նույնը: Նրանք էլ կարող են ունենալ այլ արժանիքներ, որոնք այս կամ այն կերպ չեն դրսևորվում ձեզ մոտ: 

4. Եղեք վստահ նրանում, որ միշտ էլ կգտնվեն մարդիկ, որ չեն համաձայնվի ձեզ հետ:
Պատկերացրեք՝ որքան միօրինակ կլիներ աշխարհը, եթե այն լիներ սև ու սպիտակ, կամ եթե բոլորը անվերապահորեն համաձայնվեին ձեզ հետ: Յուրաքանչյուր այլ կարծիք ու տեսակետ յուրօրինակ օգնություն է սեփական կարծիքի ձևավորման կամ գուցե նաև դրա հերքման և ճիշտ կարծիք ձևավորելու հարցում: Միշտ պատրաստ եղեք լսել այլը, չէ՞ որ դուք կատարյալ չեք և կան մարդիկ, որոնք այս կամ այն հարցում առավել գիտակ են, քան դուք: Մի շտապեք ձեզ հակառակվողներին թշնամի կոչել, այլ պարզապես փորձեք լսել նաև նրանց կարծիքը:

5. Ոչ բոլորն են պարտավոր հասկանալ ձեզ:
Ինչպես վերը նշեցի, ամեն ոք յուրօինակ է ու առանձնահատուկ, այնպես որ մի սպասեք, որ դիմացինը կհասկանա ձեզ այնպես, ինչպես որ դուք ուզում եք, առավել ևս եթե այդ ամենն արտահայտվում է ոչ թե բառերով, այլ վերաբերմունքով: Բացատրեք ամեն ինչ հնավորինս պարզ ու հստակ, եթե ոչինչ չի ստացվում, ապա պետք չէ ժամանակ վատնել, հիասթափվել և նեղսրտել, ձեր դիմացինը գուցե դեռ շատ սովորելու կարիք ունի...

6. Նվիրվեք, բայց ոչ ամբողջ հոգով:
Նվիրվել կարող եք ամենահարազատ ու մտերիմ մարդկանց, բայց անգամ այս դեպքում շատերի մոտ առաջանում է պատնեշ, երբ գիտակցում են, որ իրենք նվիրվել են ամբողջ հոգով, իսկ իրենց՝ ոչ այդքան: Մի բարդացրեք կյանքը՝ փորձելով չափել դիմացինի «հոգին»: Յուրաքանչյուրիս մոտ հոգու արժեքն այլ է, առավել ևս  նվիրվելու չափանիշներն ու սանդղակները:

7. Ամեն  անգամ մի հասեք օգնության, եթե ձեզ չեն խնդրել:
Մարդկանց պետք է օգնել, սակայն կարևոր է իմանալ, թե երբ և ինչպես: Սովորաբար մեր օգնությունը մարդկանց զրկում է խոչընդոտը ինքնուրույն հաղթահարել սովորելուց: Պարզապես նրանց ցույց տվեք՝ ինչպես, և թողեք որպեսզի նրանք ինքնուրույն կատարեն: Այլ դեպքերում օգնեք, երբ նրանք դիմեն, հակառակ դեպքում ձեր քայլը կդիտվի պարտավորություն, որը պետք է միշտ անեիք և անեք, իսկ երբ մի օր ձեր օգնության հարցում «թերանաք», նրանք ոչ թե շնորհակալություն կհայտնեն մինչ այդ արած ամենի համար, այլ կվիրավորվեն, որ դուք չարեցիք ձեր աշխատանքը ինչպես հարկն է:

8. Ձեզ չի հիշում և կարճ ժամանակ անց մոռացել է :
Հույսեր մի փայփայեք, որ կհիշի: Ահա նորից սպասումը, սպասում եք, որ կգրի, կզանգահարի կամ կայցելի ձեզ: Մի նեղսրտեք, այլ պարզապես բաց թողեք նման մարդկանց: Իհարկե դժվար է նման կտրուկ բաժանումը, հատկապես երբ դուք նրան ձեզ մտերիմ եք համարել, սակայն որքանով եք վստահ, որ մտերմության այդ զգացողությունը երկկողմանի է եղել: Տալով նրան «ազատություն»՝ կպարզեք, արդյո՞ք այնքան կարևոր եք ու նշանակալի, թե պարզապես ծանոթի կարգավիճակում եք: Արդյունքում կանեք հետևություններ, որոնք միանշանակ պետք կգան հետագա հարաբերությունների զարգացման, ինչպես նաև այլոց ձեզ մտերիմ համարելու հարցում:

Թեպետ այս բոլորը կօգնեն, սակայն հուսահատությունից ու հիասթափությունից բացարձակապես զերծ մնալ հնարավոր չէ: Այնպես որ ամեն անգամ հիասթափությունից հետո մտածեք, որ դուք հոգով դեռ երիտասարդ եք և ունակ հաղթահարելու այդ ամենը, իսկ այս մեկը մի փորձություն էր, որը հաղթահարելով ավելի ուժեղ կդառնաք...



2017-01-04

Հոգու աշխարհներ





Որքա՜ն շատ են նրանք, որ պատրաստ են լքել հենց այն պահին, երբ նրանց կարիքն ամենաշատն ունես: 
Նրանք հեռանում են լուռ ու գլխիկոր, հաճախ առանց ցտեսություն ասելու, թողնում քեզ մեն-մենակ ու մոռանում, որ դու նրանց չէիր թողնում, երբ օգնության կարիք ունեին... Շատերը նման մարդկանց համարում են ոչ ճակատագրական՝ իրենց փարատելով, որ նրանք արժանի չեն իրենց, ոմանք հիասթափվում են, ոմանք փորձում մոռանալ, բայց յուրաքանչյուրի հոգում կործանվում է մի աշխարհ, որ կոչվում է ընկերություն, սեր, բարություն: Շատերն էլ սիրում են կրկնել՝ ժամանակը մոռացնել կտա կամ կփարատի վերքերը, սակայն ժամանակը կործանված ընկերության, սիրո ու բարության աշխարհի ավերակները վերականգնել չի կարող, այլ միայն փոշով կպատի դրանք: 
Առավել բարդ է անկեղծ ու շիտակ մարդկանց դեպքում, նրանք նվիրվում են ողջ հոգով և միամտաբար կարծում, թե բոլորն էլ իրենց պես պետք է վարվեն: Միամտությունից բխող մեծագույն սխալը. մարդկանց մեծամասնությունը առաջնորդվում է անձնական շահով և ոչ ավելին: Նրանք կլինեն կողքիդ, քանի դեռ նրանց պետք է, իսկ վաղը հեշտությամբ կմոռանան ամենն ու կգտնեն մի նոր օգնության աղբյուր՝ թողնելով դիմացինի հոգում ավերակներ, որոնք երկար ժամանակ չեն վերակառուցվի, իսկ ոմանց մոտ այլևս երբեք չի վերակառուցվի ու ժամանակի ընթացքում ավերակները կպատվեն փոշու հաստ շերտով: Այդժամ նրանք ևս մոռանում են՝ ինչ է ընկերությունն ու անկեղծությունը, նրանք դառնում են մյուսների պես...
Միայն քչերին է հաջողվում այդ ամենը դիտարկել կյանքի փորձություն ու կործանված աշխարհների վրա կառուցել նորերը, ավելի ամուր հիմքով, առավել մեծ ու շքեղ: Նրանք անհատականություններ են, որ չեն կորցնում իրենց յուրահատկությունը՝ պատրաստակամ լինելով կրկին հասնել օգնության՝ չսպասելով փոխադարձ նման վերաբերմունքի, չունենալով սպասելիքներ և ակնկալելով չհիասթափվել նորից... Եվ ահա այդժամ հայտնվում են իրենց նմանները, մարդիկ, որոնք նույն կերպ են մտածում և իրենց հոգում կերտած աշխարհները կարողացել են նորից վերականգնել արդեն առավել ամուր: Նման բարեկամ հոգիները երբեք չեն մնում միայնակ, նրանք գտնում են իրենց նմանին, նրանք այն ընկերներն են, որ չեն առաջնորդվում շահով, նրանք հարազատ են հոգով, և նման՝ յուրաքանչյուրի հոգում կերտած ընկերության, սիրո ու բարության պատերացումների կերտած աշխարհներով...

2016-12-31

Հույզեր, որ հոգի ունեն

 Հույզեր, որ հոգի ունեն:



Գալիս է մի պահ, երբ հայացք ես ձգում հետ, արժեվորում, գնահատում ու հաճախ նաև վերապրում ես այն ամենը, ինչն արդեն երբեք ետ չես բերի, բայց հիշողության մի անկյունում կշարունակես փայփայել այն ակնթարթները, որոնք միշտ կմնան հիշողության մեջ և ամեն անգամ դրանք վերհիշելիս կզգաս նույն սրտի թրթիռը: Թվում է` անցյալը չի եղել և մեծ իմաստով այդպես է: Այս ակնթարթը եթե դառնա անցյալ, ուրեմն այն արդեն չկա, կա միայն նրա «հոգին»` ակնթարթից մնացած հիշողությունը: Անցյալը սկսվում է կառուցվել այդ ակնթարթներից և որքան ակնթարթը վառ է ու գունեղ, այնքան հիշողությունը վերապրելիս զգացողությունն ավելի ուժեղ է լինում:
Թանկ հիշողությունները բնականաբար կապված են առավել հարազատ մարդկանց հետ ու էլ ավելի թանկ են դառնում, երբ նրանք այլևս մեզ հետ չեն լինում: Սակայն ամեն մի ակնթարթը գուցե չդառանա հիշողություն, առավել ևս թանկ, եթե մենք այդ չենք ցանկանում: Հաճախ ոչ թե չենք հասկանում, այլ չենք գիտակցում, որ ակնթարթը կավարտվի, պահն անվերադարձ հեռու կգնա ու անցյալ դառնալով, իր հետ գուցե տանի նաև ակնթարթի «հոգին»` ոչ մի հուշ չթողնելով: Այդպես լինում է, երբ մենք կորցնում են ժամանակի արժեքն ու մոռանում, որ պետք է ապրել այս մեկ ակնթարթով, քանի որ անսահման ժամանակի մեջ միայն այս ակնթարթն է որ կա քո ձեռքում, այն ակնթարթը, որ կդառանա անցյալ, բայց կծնի ապագա:
Գնահատել անցյալի հուշերը չի նշանակում ապրել անցյալով: Մարդու ամենամեծ կարողությունը անցյալից փորձ կուտակելն է, անցյալի զգացողություններն ու հույզերը հիշողության վերածելն ու այս ակնթարթի միջոցով ապագան կերտելն է:
Տարին մոտենում է ավարտին, և ես ուզում եմ շնորհակալություն հայտնել բոլոր այն մարդկանց, ովքեր կամա թե ակամա դարձել են իմ լավ հիշողությունների մի մասը: Ես շնորհակալ եմ ձեզ, որ դուք կաք ու իմ կողքին եք: Առանց ձեզ որքա՜ն հույզեր «անհոգի» կմնային...



Արմեն Մխեյան


2016-12-29

Գրանկարներ տեսահոլովակ








2016-12-24

Հետ հայացք դեպի 2016 թվական



Տարին մոտենում է ավարտին և ահա եկել է այն գնահատելու, արժեվորելու, ճանապարհելու և գալիք տարվա անելիքները հստակեցնելու պահը:
Տարին բարդ էր ու միաժամանակ ձեռքբերումներով հարուստ: Հպարտ եմ, որ կարողացել եմ հասնել այն հիմնական նպատակներին, բայց այնուամենայնիվ շատ հարցերում եմ թերացել, սխալվել եմ, հաճախ եղել առավել քան սառը, ինչպես սառույցը, հաճախ հոգումս բորբոքել մի ողջ արև: Հուզմունքի, երջանկության, հուսահատության, վերելքի հույզերի ողջ գունապնակով է լցվել հոգիս յուրաքանչյուր օրվա ընթացքում, և այդ կերպ ստիպել գնահատել ամենը, անգամ բաժանումն ու ցավը, երջանկության ակնթարթներն ու տխրության պահերը: Հասկացել եմ՝ հաճախ մարդիկ այնպիսին չեն լինում, ինչպիսին նրանց պատկերացնում ենք: Այնպես որ մի վերագրեք նրանց հատկանիշներ, որոնք կուզեիք կամ կարծում եք, որ պետք է ունենային: Պարզապես գնահատեք այն, ինչն արդեն տեսել եք...
Հաճախ հպարտությունս թույլ չի տվել ներել, բայց սովորել եմ ներել ու բաց թողնել, հաճախ երջանկության հուշերը մի ակնթարթում դարձել են տխրության պահեր, կործանվել են հարազատ մարդկանց հետ կապող կամուրջները, բայց այս ամենն ավելի ուժեղ են դարձրել ինձ...
Անցել եմ շատ դժվարությունների միջով, հաճախ գերագնահատել ու շատ հարցերում թերագնահատել ինքս ինձ, կարեկցանքի փոխարեն՝ անտեսել, իրականն ու արժեքավորը՝ արժեզրկել, վանել լավը, եղել անհանդուրժող, ու այս ամենը գիտակցելով, ինքս ինձ հարցրել ու փնտրել պատճառներ: Եվ ի՞նչ եք կարծում, մեղավորներ գտնվե՞լ են: Այո՛, բայց միայն մեկը՝ ես... 
Իմ խնդիրները փորձելով ինքս լուծել՝ ավելի ամուր եմ կանգնել, ավելի վճռական ու պայքարի ոգով տոգորվել: Անցնելով ամենի միջով՝ հասել եմ այն գիտակցության, որ կյանքում ցավի ու տառապանքի դեմ կա մեկ միջոց՝ պայքար, պայքարել հանուն...
Պայքարել եմ հանուն լուսավորի, բարու, արդարության, թեպետ ավելի կարծրացած սրտով եմ նայել անարդարություններին, սակայն երբեք թույլ չեմ տվել դրանց տեղ գտնել իմ հոգում: 
Ժամանակն ամեն ինչ փոխում է. հաճախ հարազատ մարդկանց միմյանցից բաժանում, իսկ մտերիմներին դարձնում պարզապես ծանոթ... Փոխվում են անգամ մարդիկ. դառնում օտար, անտարբեր: Սակայն անցյալում հարազատ, իսկ ներկայում պարզապես ծանոթ մարդկանցից ես պահում եմ մի գեղեցիկ հուշ: Նրանց ես պատկերացնում եմ ժամանակից անկախ ու չփոփոխվող իմ հուշերում. որտեղ նրանք հարազատ են ու անգին և անկախ նրանից թե ինչպիսին են հիմա, նրանք իմ հուշերում կմնան հենց այդպիսին` հարազատ ու անգին...
 Միաժամանակ շնորհակալություն եմ հայտնում բոլոր նրանց, ովքեր իմ կողքին են եղել, աջակցել, թիկունք կանգնել և հիմա էլ իմ կողքին են, իսկ անցյալում են բոլոր նրանք, ովքեր չկան ներկայում և չեն լինի ապագայում:

Թողնելով ամենն անցյալում մաղթում եմ խաղաղության, ներդաշնակության, առողջության, բարեկեցության, նորանոր ձեռքբերումների, հաջողություններ և ամենակարևորը երջանկության, ցանկությունների, երազանքների իրականացման տարի... Շնորհավոր Ամանոր և Սուրբ Ծնունդ...


2016-10-30

Հնարավորություն




Անգամ, երբ թվումա է,
Թե այս պահին
Չկա և ոչ մի ելք,
Այնուամենայնիվ
Հենց հաջորդ վայրկյանին
Ծնվում է ընտրության
Հնարավորություն...
Կյանքի ամեն հաջորդ
Ակնթարթում  թաքնված է,
Հնարավորությունը
Ընտրության...
Ու միայն մեզ է
Տրված ընտրելու՝
Սիրե՞լ, թե՞ ատել,
Սիրվե՞լ, թե՞ հեռու վանվել,
Նվիրվել ամբողջությա՞մբ,
Թե՞ հեռանալ վերջին պահին,
Միասի՞ն լինել, թե՞ մեն-մենակ,
Ներել անգամ աններելին,
Թե՞ ամեն մանրուքից
Ատելության սերմանել հոգում,
Սավառնել երազի թևով,
Թե՞ սողալ ավազին,
Քայլել դեպի նպատակը,
Թե՞ մոռանալ այն,
Նայել դեպի ապագան,
Թե՞ մնալ անցյալում...
Կյանքի բազում ակնթարթներից
Յուրաքանչյուրում
Կա ընտրության
Հնարավորություն,
Եվ միայն մեզ է
Տրված ընտրելու՝
Հնարավորությո՞ւն, թե՞...

2016-09-09

Գիտեմ




Գիտեմ՝ երբ նորեն տեսնեմ քեզ,
Սիրտս սիրուց ուժգին կզարկի,
Ու այնտեղ եղած մենության ցավը,
Իսպառ կվերանա կրկին....

Գիտեմ՝ երբ նորեն տեսնեմ քեզ,
Սիրո երազը կպարուրի ինձ,
Ու այրող կարոտից նորից,
Աչքերս արցունքով կլցվի...

Գիտեմ՝ կորցրած հուշերիս համար
Սրտումս զղջում կլինի.
Հուշեր, որ իրական էին այնժամ,
Երբ կողքիս էիր դու...

Գիտեմ՝ քեզ նորեն կգրկեմ
Ու քո ջերմության կարոտից,
Սրտումս ներում կլինի այդժամ
Ու մի նոր կրակ կվառվի...

Գիտեմ՝ մեր հանդիպումից հետո
Կրկին կգնաս հեռու՜-հեռու՝
Իմ սիրող սրտում թողնելով
Քեզնից անմոռաց նոր հուշ...

#ԱրմՄխեյան